Í endurminningum Wilhelms Wessmann hótel- og veitingafrömuðar er sagt frá uppákomu í Grillinu á Hótel Sögu sem rataði síðan inn í bókina Englar alheimsins eftir Einar Má Guðmundsson og samnefnda bíómynd. Atriðið í Grillinu gerðist semsé í raun og veru, en það sem færri vita er að Wilhelm borgaði úr eigin vasa reikninginn fyrir kvöldverðinum dýra.

Í endurminningum sínum, „Lífsins ferðalag“ sem komu út fyrir síðustu jól, segir Wilhelm svo frá uppákomunni:

„Eitt þekktasta atriði íslenskrar kvikmyndasögu er úr kvikmyndinni Englar alheimsins, þrjár af aðalpersónum sögunnar fara í Grillið á Hótel Sögu og fá sér flottan kvöldverð. Þegar þjónninn kemur með reikninginn segir einn þeirra: „Við erum allir vistmenn á Kleppi, verið svo vinsamlegir að hringja á lögregluna strax.“ Atriðið er auðvitað byggt á bók Einars Más Guðmundssonar sem ber sama titil og kvikmyndin. Leiksýning var einnig byggð á bókinni frægu.

Atvikið er enginn skáldskapur heldur byggt á sönnum atburði, nánast frá A til Ö, þegar ég var framkvæmdastjóri á Sögu árið 1986. Mennirnir þrír voru í sínu fínasta pússi þegar þeir komu í Grillið. Í þá daga giltu strangar reglur um klæðaburð. Menn gátu ekki komið inn í Grillið í gallabuxum eða bindislausir. Þeir pöntuðu það dýrasta á matseðlinum og drukku bestu vín hótelsins með, eins og Chateu Mouton Rotschild 1982 sem er einn besti árgangur Bordeaux- vína á síðustu öld. Það er því greinilegt að mennirnir hafa verið smekkmenn á mat og drykk. Vínið kostaði sitt, flaskan var á 26.800 kr þá. Svo reyktu þeir kúbanska vindla frá Davidoff. Þetta voru eiginlega einu Kúbuvindlarnir sem hægt var að fá á þessum tíma. Stykkið kostaði 1.200 kr. Í þá daga var hægt að fá hádegisverð í Grillinu fyrir sömu upphæð.

Til þess að mega selja vindlana þurfti að uppfylla ströng skilyrði. Ég þurfti að senda alla þjónana mína á námskeið í meðhöndlun á vindlunum. Þegar gestir pöntuðu svona vindla þurfti að klippa þá sérstaklega og var það eins konar athöfn sem endaði með því að þjónarnir kveiktu í vindlunum fyrir gestina.

Ég man eins og það hefði gerst í gær þegar Halldór Sigdórsson, veitingastjóri í Grillinu, hafði samband. Hann sagði mér að þarna væru þrír vistmenn á Kleppi sem væru búnir að borða dýrustu réttina, drekka fínustu vínin og reykja flottustu vindlana. Þeir gætu ekki borgað reikninginn og lögreglanv æri í lobbýinu. Hann spurði mig hvað hann ætti að gera í málinu.

Grillið var fullt af gestum og ég bað Halldór því að láta lögregluna bara bíða eftir mönnunum. Ég taldi augljóst hvort sem er að við hefðum tapað þeirri upphæð sem mennirnir höfðu borðað og drukkið fyrir. Mér fannst því mikilvægast að ónáða ekki hina gestina með einhverri uppákomu. Mennirnir fengu því að klára máltíðina og mættu svo lögreglumönnum í anddyrinu. Síðan var þeim bara ekið inn á Klepp í lögreglufylgd eins og fínum herrum.

Ég sagði Halldóri að leggja reikninginn á skrifborðið mitt. Það má því segja að ein besta sena í íslenskri kvikmyndagerð sé orðin til vegna fagmannlegra vinnubragða okkar starfsmanna í Grillinu. En ég greiddi reikninginn.“

Dorrit Moussaieff fyrrum forsetafrú er á skíðum í Aspen í stuttbuxum, birtir myndir og segir „Thank you for a great day.“

Dorrit er 76 ára og leikur sér eins og táningur. Stöðugt á ferð og flugi og leyfir heiminum að fylgjast með á samfélagsmiðlum. Ólafur Ragnar er sjaldnast með á þessum myndum – enda sex árum eldri.

Fyrir rúmum tveimur árum birtist hér frétt um Jón Þ. Sigurgeirsson föður stórstjörnunnar Laufeyjar sem þá var að taka við nýju embætti. Hún stökk strax í fyrsta sæti vinældarlistans.

Milli jóla og nýárs 2025 var sama frétt aftur komin í toppsætið án þess að hafa verið endurbirt eða á hana minnst.

Í dag, 20. mars 2026, er hún svo aftur komin í fyrsta sætið án þess að nokkur hafi hreyft legg né lið.

–

Skýringin er aðeins ein: Svona mikið er Laufey gúggluð á netinu.

„RIP Chuck Norris,“ segir Friðrik Indriðason sem eitt sinn vr kvikmyndagagnrýnandi líkt og Arnaldur bróðir hans sem síðar varð metsöluhöfundur:

„Ég man eftir Chuck þegar ég skrifaði kvikmyndagagnrýni á barnsárum blaðamennsku minnar. NB á síðustu öld. Hann átti góðu senu á móti Bruce Lee í einni bestu kungfu mynd hins síðarnefnda. Síðan hallaði undan fæti og kappinn endaði í sjónvarpsseríu um einhvern kúreka í Texas.
En Kanar elskuðu Chuck enda gekk kúrekaserían árum saman. Og það var alltaf hægt að elska kappann. Ég man að ég rakst á eina af þessum Expendables myndum Stallone (á YouTube) þar sem Chuck fór með aukahlutverk. Og svei mér þá hann alveg brilleraði sem, í raun, hann sjálfur.“