Söfnun vegna útgáfu á Lambadagatalinu 2026 á Karolina Fund hefur sprengt alla skala en upphaflega var markið sett á 1.500 evrur. Núna, þegar nokkrir dagar eru eftir, hafa safnast 2.479 evrur. 165% árangur!

Þetta er tólfta árið sem Ragnar Þorsteinsson og félagar standa að útgáfu Lambadagatalsins en Ragnar er ljósmyndari og sauðfjárbóndi og myndirnar í dagatalinu allar teknar á búi fjölskyldunnar í Sýrnesi Aðaldal, Suður-Þingeyjarsýslu á sauðburði 2024.

Færeyingar taka Íslendingum fram í flestu. Miklu fleiri jarðgöng, betra fiskveiðistjórnunarkerfi, vandræðalaust húsnæðiskerfi enda baklandið gott hjá dönsku krúnunni sem Íslendingar hefðu betur haldið í. Ættu kannski að senda danska kónginum bænaskjal – hjálparbeiðni?

Íbúar í Gufunesi hafa séð sig knúna til að kvarta opinberlega við borgaryfirvöld vegna aðgerða lögfreglu og stöðumælavarða í hverfinu. Í Gufunesi hefur risið mikil blokkabyggð þar sem gert er ráð fyrir 0,4 bílastæðum á íbúð – og það er ekki nóg, hvorki í Gufunesi né annars staðar. Talsmenn borgarinnar segja að byggðin sé ætluð fólki með aðhyllist billlausan lífsstíl og strætisvagnaferðir eigi að vera góðar – sem þær eru ekki.

Um þetta er ítarlega fjallað í fréttaskýringu á grafarvogur.net. Þar kemur meðal annars fram að kvikmyndajöfurinn Baltasar Kormákur, sem tók virkan þátt í uppbyggingu hverfisins, sé með einkabílastæði í bílakjallara blokkar sem hann tók þátt í að byggja sjálfur.

Elínborg Una Einarsdóttir skifar lofsamlega um sýningu Borgarleikhússins á Hamlet í Morgunblaðið – dálítið á skjön við aðra gagnrýni sem birst hefur. Hún vill borga ungu kynslóðinni fyrir að mæta í leikhús svo þau standi ekki tóm eftir 30 ár:

„Einn helsti vandinn sem menningarstofnanir þessa lands standa frammi fyrir í dag er að ungt fólk er ekki að heimsækja þær. Sýning sem þessi, sem fjallar á djúpan hátt um veruleika ungs fólks á þeirra forsendum, gæti verið einn lykillinn að því að mæta þeim vanda. Annar vandi er vissulega að fáir undir þrítugu eru að fara að eyða 8.000 kr. í leikhúsmiða (né til dæmis í skáldsögu ef út í það er farið) og það þarf líka að skoða. Í Frakklandi fær ungt fólk til dæmis 300 evra inneign árlega, um 44 þúsund krónur, til að eyða í menningu og það er til fyrirmyndar. Eitthvað þarf allavega að gera til að tryggja að leikhús, söfn og bókabúðir þessa lands standi ekki auð eftir 30 ár.“

Heimildakvikmyndin „Maðurinn sem Elskar Tónlist“ um tónlistarmanninn Þóri Baldursson fer í almennar sýningar 8. janúar ’26 í Bíó Paradís. Jóhann Sigmarsson fjöllistamaður sem gerir myndina forsýndi hana í Bíó Paradís á dögunum við mikin fögnuð og ánægju gesta. Og Þórir Baldursson þakkar fyrir sig:

Á síldarárunum fyrir norðan og austan voru síldartunnur ómissandi og mátti ekki missa úr dag. Því á síldarplönunum hrópuðu síldarstúlkurnar í kór – ein eða allar: „Tunnu!“ Þær voru snöggar að fylla þær. Launin voru mæld í söltuðum tunnum.

Jói Listó veit hvað er að gerast á þessari mynd:

–

„Líklega verið að flytja tunnur frá Akureyri til Raufarhafnar eða Austfjarða. Stór hluti af tunnum var fluttur snemmsumars með skipum frá Akureyri og eða Siglufirði áður en söltun hófst.

Svo var stundum veiði mjög mikil, söltun á fullu jafnvel allan sólarhringinn sólarhringum saman. Þá var upphaflegi tunnulagerinn fljótur að hverfa. Ekkert skip til að flytja tunnur á lausu og þá þurfti að grípa til þess ráðs að nota vörubíla landleiðina.

Ég man að á árunum eftir 1960 voru svona fluttningar nokkuð algengir. Ef verið var að fara til Austfjarða þá var farartálmi sem var gamla stálgrindabrúin yfir Skjálfandafljót við Fosshól. Í hverjum bíl var stundum aukamaður til að hjálpa bílstjóranum vegna þess að þegar komið var að fyrrnefndri brú varð að lækka tunnufarminn un eina, jafnvel tvær tunnuraðir. Tunnunum rúllað og eða bornar yfir brúna og komið fyrir aftur á sínum stað. Þetta var geysimikil vinna, erfið og tímafrek.“