Óttar Guðmundsson geðlæknir las á dögunum nýútkomna bók eftir Þór Tulinius leikara, Sálnasafnarann, og hreifst af. Í framhaldinu birti hann ritdóm af dýrari sortinni:
–
Ræðumenn og rithöfundar hafa það fyrir sið að vitna í fræga menn máli sínu til stuðnings. Írska skáldið Óskar Wilde er efstur á lista yfir þá sem einkum er vísað til. Einhvern tíma á hann að hafa sagt að bækur væru annað hvort leiðinlegar eða skemmtilegar og ekkert þar á milli. Hvort sem þetta er rétt tilvitnun í Óskar eða ekki, höfðar hún til mín. Með árunum hafa bækur nefnilega orðið æ leiðinlegri. Ég hef ekki lengur tölu á þeim bókum eftir valinkunn gáfumenni sem ég hef byrjað á en gefist upp sakir leiðinda. Bækurnar fönguðu ekki athygli mína vegna málalenginga, tilgerðar eða hugmyndaleysis og fyrirsjáanleika höfundarins.
–
Ég las í vikunni bók Þórs Tulinius leikara og rithöfundar, Sálnasafnarinn sem kom út á dögunum. Þetta er virkilega skemmtileg bók sem grípur lesandann og sleppir honum ekki. Bókin fjallar um þjóðsagnakenndan prest, sr. Ebeneser sem er gæddur ýmsum furðuhæfileikum. Þessa gáfu sína nýtir hann bæði til góðs og ills. Hann beitir ofbeldi sjálfur og berst gegn ofbeldi með dularfulla krafta sína að vopni. Bókin gerist á löngu tímabili og flakkar á milli tímaskeiða á sérlega skemmtilegan hátt. Hugarheimur og veröld prestsins er sneisafull af misnotkun, kynlífi, alls konar órum og mikilli dramatík. Ein ástkvenna hans missir vitið vegna svika og undirförli klerksins. Ég dáðist mjög af heimildavinnu höfundar og hversu raunsæja mynd hann dregur af lífinu í litlu þorpi úti á landi þar sem allir þekkja alla alltof vel.
–
Þessa bók las ég meira og minna í einum rikk mér til ánægju. Nú orðið les ég varla bók nema pirrast yfir einhverjum rökleysum eða lágkúru höfundarins. Sálnasafnarinn rann ljúflega niður og ég þurfti aldrei að leggja hann frá mér til að jafna mig á einhverjum neikvæðum hughrifum.
–
Þetta er frábær frumraun hjá Þór og ég óska honum innilega til hamingju.
