„Við Íslendingar borðum hrossakjöt: reykt, saltað, bjúgu – sem eðlilegan hluta af lífsviðurværi okkar. En hvers vegna, og af hverju er þetta á skjön við flestar Evrópuþjóðir sem líklega finnst þetta villimannlegt?“ spyr Árni Sigurðsson fyrrum framkvæmdastjóri og heimspekingur og svarar spurningunni svo sjálfur:
–
„Kannski vegna miklu eldri uppruna okkar. Matarhefð, mann fram af manni, frá tímum áður en „víkingar“ urðu að sjálfsmynd. Thor Heyerdahl setti fram þá tilgátu að slíkar rætur megi rekja langt austur, jafnvel til Aserbaídsjan, „Ásalands“ í hans hugmyndafræði.
Hvort sem sú kenning stenst eða ekki, þá snertir hún eitthvað dýpra: bergmál úr tíma þegar þetta snerist ekki um smekk eða siðferði, heldur einfaldlega um það sem virkaði. Við fylgjum því enn, án þess að vita nákvæmlega af hverju. En það fær okkur til að líða vel.“
