Jónas Sen tónlistarmaður, bakhjarl Bjarkar í spileríi og gagnrýnandi, er afmælisbarn dagsins (63). Hann fór á tónleika með Karlakórnum Heimi, Álftagerðisbræðrum og Óskari Péturssyni í Eldborg í Hörpu á sunnudagin og lýsti þeim sem þjóðlegum „…eins og skyr með sykri. Það var jú kunnuglegt, þykkt og dálítið bragðlaust.“
Niðurstaðan var þessi:
„Tónleikarnir í Eldborg voru eins og gamall vinur sem kemur í heimsókn: þægilegur í framkomu, en maður skynjaði undirliggjandi þreytu. Í söng karlakórsins var bergmál af gömlum dugnaði og áræði; raddirnar báru enn vott um ástríðu og samheldni. En þegar Álftagerðishópurinn, fiðlan og hammondinn tóku við, varð allt að hikstandi minningu um það sem eitt sinn var. Þetta var ekki hátíð, heldur nostalgískt augnablik sem minnti á að karlakóramenningin lifir ennþá, en á yfirdrætti. Hún þarf nýtt eldsneyti, ferska rödd og djarfari túlkun til að hrífa aftur, annars verður hún aðeins skrautmunur á safni. Kórinn vildi auðheyrilega gleðja, en náðu aðeins að vekja söknuð. Eða með öðrum orðum: þegar tónleikar láta mann hugsa meira um SÁÁ en Sigvalda Kaldalóns, þá hefur eitthvað farið úrskeiðis.“
Jónas fær óskalag með Karlakórnum Heimi:
