„Nú eru umtalsverðir áratugir síðan ég samdi og flutti þetta atriði í Áramótaskaupi. Þá fannst mér það fjölmiðlafár og – della sem ríkjandi var skrambi hlægileg og eiginlega svolítið ógnvekjandi,“ segir spaugstofumaðurinn Karl Ágúst Úlfsson og lætur hugann reika:
–
„Ekki gat mig grunað að fáeinum árum seinna ætti ég ekki annarra kosta völ en að fylgjast óhemjulega náið með öllum fjölmiðlum landsins svo engin einasta frétt eða viðburður færi framhjá mér. Og þið megið giska á ástæðuna fyrir því.
–
Þetta hlægilega og ógnvekjandi settist sumsé að í heilabúinu og þar með líka ljóðlínan „Ég er að missa vitið.“ Ég missti kannski ekki vitið – ekki alveg og ekki endanlega – en ég hef grun um að fjölmiðlayfirlegan hafi skaðað mig á ýmsan hátt, líkamlegan og andlegan, sem ég ætla ekki að ræða frekar hér og nú.
–
En nú er ég sumsé nánast hættur að fylgjast með fréttum. Af og til fæ ég mína nánustu til að endursegja mér helstu tíðindin af pólitík, samfélagi og umheimi. Við veltum þeim kannski fyrir okkur saman svolitla stund og leiðum svo talið að öðru. Skömmu síðar er ég yfirleitt búinn að gleyma því hvað sé að frétta. Það hentar mér alveg prýðilega.“
