Á síldarárunum fyrir norðan og austan voru síldartunnur ómissandi og mátti ekki missa úr dag. Því á síldarplönunum hrópuðu síldarstúlkurnar í kór – ein eða allar: „Tunnu!“ Þær voru snöggar að fylla þær. Launin voru mæld í söltuðum tunnum.
Jói Listó veit hvað er að gerast á þessari mynd:
–
„Líklega verið að flytja tunnur frá Akureyri til Raufarhafnar eða Austfjarða. Stór hluti af tunnum var fluttur snemmsumars með skipum frá Akureyri og eða Siglufirði áður en söltun hófst.
Svo var stundum veiði mjög mikil, söltun á fullu jafnvel allan sólarhringinn sólarhringum saman. Þá var upphaflegi tunnulagerinn fljótur að hverfa. Ekkert skip til að flytja tunnur á lausu og þá þurfti að grípa til þess ráðs að nota vörubíla landleiðina.
Ég man að á árunum eftir 1960 voru svona fluttningar nokkuð algengir. Ef verið var að fara til Austfjarða þá var farartálmi sem var gamla stálgrindabrúin yfir Skjálfandafljót við Fosshól. Í hverjum bíl var stundum aukamaður til að hjálpa bílstjóranum vegna þess að þegar komið var að fyrrnefndri brú varð að lækka tunnufarminn un eina, jafnvel tvær tunnuraðir. Tunnunum rúllað og eða bornar yfir brúna og komið fyrir aftur á sínum stað. Þetta var geysimikil vinna, erfið og tímafrek.“
