Guðmundur Andri Thorsson er ekki tilefndur til Íslensku bókmenntaverðlaunanna í ár og lætur um það falla nokkur orð:
–
„Einhvern tímann þegar bók eftir mig var ekki tilnefnd til verðlauna – sem ég hafði þó gert mér vonir um – þá var til í kollinum á mér dálítil vísa sem var á þessa leið, minnir mig:
–
Lengi á lagernum dvelst,
lítið í búðunum selst,
ekki til verðlauna velst,
varla til bókmennta telst.
–
Sniðgenginn, enn einn ganginn. Þessu að sýsla við bókmenntir og bókagerð getur fylgt sterk og margítrekuð höfnunarkennd og tækifærin til að upplifa slíkt óteljandi, gefi maður sig henni á vald. Það á maður ekki að gera. Þegar höfnunarkenndin breiðir úr sér innra með manni á maður að bera strax kennsl á hana, binda hana í fjórar (eða þrjár eða sex, ekki fleiri) línur og henda henni á tilfinningahaugana og sjá til þess að hún haldi sig þar…
–
…bókmenntir eru lífshorf, sérstök afstaða, sérstök aðferð við að horfa á heiminn og lifa í honum, upplifa atvik, kenndir og fólk og fanga í orð. Höfnun er eiginlega bara stafavíxl: ‘un’ í orðinu ‘höfundur’ hefur víxlast; höfnun er bara prentvilla.“
