„Ég var tónlistargagnrýnandi i nokkur ár á ýnsum blöðum. Ég var beðinn um það en var ekki að trana mér fram. Það er ekki mín sterka hlið því ég er óframfærinn í daglegu lífi,“ segir Sigurður Þór Guðjónsson rithöfundur og húmoristi:
„Þegar Krisitnn Sigmundsson söng á tónleikum Söngskólans áður en hann kom almennilega opinberlega fram, spáði ég því að hann ætti eftir ná langt. Ekki flæktust nú neinar sálarkreppur mínar fyirr mér að sjá það fyrir sem siðar kom fram. Þegar ég var í dómnefnd um tónlistarverðlaun DV vildi ég veita verðlaunin til Víkings Heiðars Ólafssonar sem þá var að koma fram en það náði ekki fram að ganga.
Ekki var dómgreind mín þá mjög trufluð af sálarkreppum í ljósi þess sem nú hefur verið viðurkent á heimsvíu um verðleika Víkings Heiðars. Mér er það reyndar minnisstætt hve faðir hans þakkaði mér einlæglega fyrir dóm sem ég skrifaði um son hans þegar hann var rétt að byrja að koma fram og hafði ekki enn vakið sérstaka athygli í tónlistarheiminum miðað við það sem síðar varð.
Auðvitað voru mér líka mislagðar hendur sem gagnrýnandi. Og gagnrýni mín var stundum óvenjulega stíluð en oftar var hún bara nokkurn vegin hefðbundin. Ég hef hins vegar oft orðið var við það að fólk skilur ekki alltaf hvernig ég tjái mig í rituðu máli, ekki síst gamanasemina sem ég bregð stundum fyrir mig, hvað þá stríðnina sem á alltaf að vera græskulaus og stundum meðvituð fimmauraleg. En þetta er mér bara eðlilegt og ég má alveg vera svona.“
