HÖFÐINGI FALLINN FRÁ – KVEÐJA

    Úlfar Nathanaelsson fjársýslumaður og heimspekingur var kvaddur af ættingjum og vinum á fimmtudaginn í Grafarvogskirkju. Í dag birtust þessi minningarorð meðal annarra í Morgunblaðinu:


    Ég var sex ára, nýfluttur heim
    frá Svíþjóð, hafði aldrei komið til
    Íslands áður og nýja heimilið var
    í blokk á Kleppsvegi 16.

    Ég var fljótur að ná áttum.
    Róluvöllur á hægri hönd þegar
    maður kom út og stígur upp á
    Brekkulæk á vinstri hönd. Þetta
    var allur minn heimur og þótt
    róluvöllurinn væri ágætur var ég
    spenntari fyrir stígnum upp á
    Brekkulæk því þar við enda
    stígsins var sjoppa í nýbyggðri
    verslunarmiðstöð sem þjónaði
    hverfinu.

    Stundum fékk ég gefins smáaur til að fara í sjoppuna og ef
    ekki hnuplaði ég klinki úr buddu
    mömmu því í sjoppuna vildi ég
    fara. Þar fékkst þessi fíni lakkrís
    með marsipanfyllingu, gott ef
    hann hét ekki Appoló. Fyrsta
    freisting mín og fíkn.

    Maðurinn í sjoppunni var stórglæsilegur, svartklæddur með
    skyrtuna fráhneppta á þriðju
    tölu og hrafnsvart hárið smjörgreitt aftur. Hann sýndi litla
    drengnum með smáaurana vinsemd og setti alltaf meira í pokann en ég átti að fá. Baka til var kona hans að sýsla í hillum, kasólétt fegurðardís, og saman
    minntu þau á kvikmyndastjörnur
    sem Íslendingar sáu hvergi
    nema í dönsku blöðunum.

    Seinna komst ég að því að þau
    hétu Úlfar Nathanaelsson og Ásdís Erlingsdóttir. Hitti þau ekki
    aftur fyrr en hálfri öld síðar þegar þau urðu tengdaforeldrar
    mínir. Litla barnið í maga móður
    sinnar í sjoppunni þegar ég var
    að kaupa lakkrísinn sex ára varð
    eiginkona mín 50 árum síðar.
    Kannski hefur ófædda barnið
    heyrt rödd mína, feimna og lágstemmda, þegar ég bað um
    lakkrís á bjagaðri íslensku? Alla
    vega var eins og Peta, ástin mín,
    eiginkona og dóttir Úlfars og Ásdísar í sjoppunni á Brekkulæk,
    hefði þekkt mig alla tíð þegar
    augu okkar mættust í fyrsta
    sinn.

    Svona er lífið, það tekur sinn
    tíma og svo lýkur því. Blessuð sé
    minning þeirra beggja, Úlfars og
    Ásdísar.

    Eiríkur Jónsson.

    Auglýsing
    Deila
    Fyrri greinJÓI (41)
    Næsta greinWHAT HAVE I DONE?